Belgische sofismen

Een onderzoek bij Vlaamse bedrijfsleiders en hoogopgeleide werknemers naar hun wensen en verwachtingen voor de volgende vier jaar, leidde tot een tiental aanbevelingen voor de volgende federale regering. De stellingen hebben wellicht een vrij breed draagvlak in de samenleving, en dat is maar goed ook, wanneer gepleit wordt voor een efficiëntere overheid, afschaffing van de vaste benoemingen en een flexibeler arbeidsmarkt.

Een aantal van die stellingen verdienen echter een kritische blik, want zij zullen helemaal niet tot meer welvaart leiden voor ons land:

Stelling 1: "De lasten op arbeid moeten vervangen worden door een Vermogensbelasting en/of door een belasting op consumptie (BTW)."

Een overheidsbeslag van bijna 50% is nauwelijks nog in overeenstemming te brengen met het eigendomsrecht. Enkel het feit dat de situatie al jarenlang verziekt is, laat toe dat burgers hier niet tegen in opstand komen. Bovendien, en dat is net waarom het eigendomsrecht ook zo belangrijk is, zorgt een hoge belastingsdruk voor minder initiatief en welvaart.

De lasten op arbeid moeten dus helemaal niet vervangen worden door een andere belasting, ze moeten integendeel omlaag. Via zware besparingen in het overheidsapparaat moet dit worden bekostigd. De provincies, zeker in Wallonië, die al jaar en dag de grote grabbelton voor tweederangspolitici zijn, vormen alvast een dankbaar doelwit.

Een hogere BTW zou aanleiding geven tot duurdere prijzen voor dagdagelijkse producten. Volgens de groene reactionaire leugen is het misschien waar dat we allemaal zondig zijn als we met de auto rijden, naar het buitenland vliegen of genieten van de producten van onze kapitalistische maatschappij, volgens elke humanistische ideologie niet.

Bovendien is de hoogte van de BTW onderhevig aan Europese minimumnormen, wat de weldadige fiscale concurrentie zou uitschakelen. Een vaak vergeten effect in deze discussie.

Een laatste effect van een hogere BTW zou een toename van de zwarte markt zijn. Zoals in Scandinavië zouden zwaar met BTW belaste producten zoals alcohol vaker illegaal worden gebrouwen en verkocht, met alle risico’s van onzuiverheid en minderwaardigheid van dien.

Over een vermogensbelasting kunnen we uiteraard kort zijn: dit is een rechtstreekse aanslag op wie spaarzaam is, en dat in tijden van vergrijzing. Om nog maar te zwijgen over de effecten die dit zou hebben op de financiële sector, die tal van buitenlandse klanten heeft en het wegtrekken van vermogende Franse (en andere) belastingsvluchtelingen uit Brussel.

Stelling 2: "Pensioensparen moet fiscaal nog een stuk aantrekkelijker gemaakt worden, zodat meer mensen aan pensioensparen doen."

Sparen is wellicht een bijzonder behartenswaardig goed, tenminste indien men zelf die keuze maakt, maar dit betekent niet dat bepaalde spaarproducten moeten gesubsidieerd worden ten nadele van andere.

Het is juist dat in België, in tegenstelling tot Nederland bijvoorbeeld, veel minder geld zit in de zogenaamde 2de en 3de pijler, waarmee bedrijfs- en individuele pensioenspaarfondsen worden bedoeld. Echter wordt dit ruimschoots gecompenseerd door wat men meer en meer de 4de pijler noemt: het eigen vermogen, waarin vastgoedbezit voor de meeste mensen een aanzienlijk aandeel heeft.

Die 4de pijler is in België nog altijd ijzersterk, gezien het aantal huiseigenaars. Iedereen weet dat een onroerend goed een zeer goede en zekere belegging is voor een onzekere toekomst. Ook de Nederlanders weten dat, maar in tegenstelling tot de Belgen waren zij slachtoffer van een fascistoïde ruimtelijke ordening, die het aanbod dramatisch heeft beperkt, dit ten koste van Jan modaal.

Ook werden in Nederland veel grotere investeringen in sociale woningbouw gedaan, wat op een perverse manier een invloed heeft gehad op het aanbod aan bouwmaatschappijen. Hoe meer grote overheidsprojecten, hoe meer prijsafspraken, en hoe voordeliger voor grote bouwondernemingen. Een markt waar vele kleine bouwondernemingen overleven dankzij een laag percentage overheidsbouw, zoals vroeger zeker toch België, is een markt met veel concurrentie en dus lagere bouwprijzen, en dus meer spaargeld.

Er moeten dus geen fiscale vrijstellingen komen voor bepaalde bankproducten die na druk gelobby bedongen worden. Het is immers enkel de markt die kan uitmaken wat het beste beleggingsproduct is. Integendeel zijn het lineaire lastenverlagingen, alsook het brengen van bouwgronden op de markt, die de Belg rijker zullen maken en dus beter gewapend tegen het overleven.

Stelling 3: "Het systeem van de dienstenchecques moet verder uitgebreid worden."

Een bijzonder zwaarwegend systeem van sociale bijdragen zorgt ervoor dat bepaalde “hamburgerjobs”, zoals ze door de linkse kaviaarelite van de PS worden genoemd, te duur worden. Iemand om de hemden te strijken, de kinderen te wassen, de lift te openen, … Weinigen kunnen deze arbeidsintensieve jobs betalen, door al die belastingen erop. Tegelijk blijven laaggeschoolde meisjes en jongens aan de kant, wat alweer een geval is van hoe de welvaartstaat integratie verhindert, aangezien de potentiële aanbieders vaak allochtonen zijn.

Oplossing van de overheid: te zwaar belaste diensten subsidiëren, via de dienstenchecques. Om subsidies te betalen heeft men echter belastingsinkomsten nodig, dus wellicht gaat het hier om een nul-operatie. Het is duidelijk dat de schaarse middelen die uitgekeerd worden als dienstenchecque-subsidie beter kunnen worden aangewend om lineair de sociale bijdragen te verminderen, bovendien verhoogd met de besparingen door de afschaffing van de dienstenchecque-administratie. Indien op grote schaal uitgevoerd, zal dit de middenklasse tot een niveau tillen waar ze voor de doelgroep van de dienstenchecques een veel lucratiever klant wordt.

Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé! If...

Nicolas Sarkozy has been elected with 53% of the votes last weekend as President of the French Republic. Although there are still elections coming up on 10 and 17 june in which he has to gain a parlementary majority, with the risk of becoming a lame duck when he loses, it appears clear what Nicolas must do to get France back on track:

1. Restore Law and Order

Even if one is a staunch anarcho-capitalist and one disapproves of the state doing anything, one should still be in favour of someone bringing law and order. It is clear that the current situation in France is not sustainable, as last year a list was published by French police of 751 "zones urbaines sensibles" (ZUS, or sensitive urban areas) which are no longer under the control of the authorities.

2. Reduce taxes

With 45,8 % of wealth being taken by the French State, this level is unacceptably high from the standpoint of human rights, of which property rights clearly are one of the most fundamental.

3. Privatise “National Champions”

In order to cover the massive reduction in taxes, one might need some money, and the most obvious way to get money is to sell your property. So, Nicolas, go ahead and start selling your “national champions”: the monopolistic electric utility EDF (87 percent government-owned) and natural gas utility Gaz de France (34 percent government-owned) are the first obvious candidates, but I’m sure you’ll be able to find more.

4. Cut the Government

How to get even more money for your massive tax decreases? Cut the government! Where to cut? Everywhere and anywhere, except maybe in providing the vital services the State still should offer: police and justice. Honourable mentioning: cut the CAP. Now. Fully.

5. Deregulate the Economy

Not only in the field of labour law, but in virtually every field that the government has its ugly foot between the door. The French bureaucrats have done it back in 1985 for the banking sector. Let’s do it again, because the banking deregulation was of great success, as you can read here.

6. Privatise Education

“In France, everybody can go to university, without paying anything.” Well, don’t forget then that Higher education is divided into Business and Engineer Schools at the one hand and Universities at the other. You can guess which are the free ones and which are the best ones… In other words: if you want a quality degree (HEC, Science Po), you have to pay for the degree and for the taxes that keep old, bureaucratic, low quality universities in place. If you want to start working right away, you have to pay taxes for those universities as well. So, Nicolas, do as Tony Blair: raise fees for students at universities, but then don’t forget to lower taxes drastically of course, so they can have a cheap loan. This makes professors more responsible, and students more motivated.

And what about the poor? The authoritative OECD study on education (called “PISA”) debunked some common myths about education. "Socialized economies do not guarantee an equitable distribution of education. In countries such as Germany, France and Belgium, the parents' socio-economic background has a much greater impact on the student's performance than in capitalist America”, as the WSJ comments on PISA 2003.

Nicolas, this shows the “democratisation of education” has failed. It might have made things worse, when one thinks of the middle class French family that cannot let their children go to a GOOD university, because they have to pay taxes for the worthless bad universities.

7. Abolish all tariffs

Less tariffs means more competition on your market. This drives prices down, and that is good for customers. Just imagine we would forbid or hamper Samsung, Microsoft and Nike to enter our markets? It would make Nokia, Siemens and Adidas more expensive and less qualitative. Well, let’s welcome Chinese cars, Brasilian corn and skilled third world people (through green cards).

8. Integrate Foreigners and poor people by eliminating the welfare state

Integrate foreigners and poor people in the economy by scrapping all incentives that keep them into unemployment: lower taxes, abolish regulation, reduce social housing (privatise those GDR flats) , reduce child allowances, … If you think they will all fall into despair, well, keep a minimum social safety net. Reality will prove they won’t need it. They want to work, but the system prevents them to.

9. Keep your hands off Trichet!

Nicolas, don’t touch Jean-Claude and his euro. We don’t trust Jean-Claude of governing our money with his “one size fits none” - interest rate, but we certainly don’t trust you. Anyway, Nicolas, the Germans were maybe so foolish to let their currency be replaced by a euro and ECB that resembles the Bundesbank, they will definitely not let you touch the euro. I know you want to print euros, but that’s not how it works. Anyway, if you would propose that governments accept private money for payments to the government, we would all be on your side.

10. Make institutional change happen, but decentralise, not centralise

Nicolas, France has great people, food and culture, but its State is only something that humanity should be ashamed of. However, let’s not start complaining about the past but rather look to a confident future. A future where France will be split up, in order to be replaced by a web of privatised gated communities, a future where the European Union becomes not a superstate with super bureaucrats, but a treaty negotiating platform where free trade treaties are being negotiated among governments, companies and individuals. You can start with all that, allowing gated communities, decentralising the French state and its health care systems, making Corsica, Bretagne, Pays Basque and Flandre independent and stopping the European superstate.

De ontkerstening van Vlaanderen en de nieuwe moraal

De Basiliek van Koekelberg: in de jaren ’30 van de 20ste eeuw moest het de centrale almacht van de Katholieke Kerk op de moraal symboliseren. Wordt het in de toekomst een Moskee die met de Islammoraal het huidige individualisme bestrijdt? Of tikt de echte demografische tijdbom in het nadeel van zij die in de Islamitische wereld een achterhoedegevecht leveren tegen de torens van Dubai?

Een interessant artikel door Koenraad Elst doet het verhaal van de ontkerstening in Vlaanderen. Elst beschrijft wat iedereen inderdaad zal bevestigen: de Katholieke Kerk heeft in vrij korte tijd haar bijzonder groot moreel gezag volledig verloren in ons land.

Officiële standpunten van de Katholieke Kerk, inzake euthanasie, zelfmoord, abortus, seksuele betrekkingen en huwelijk kennen geen enkel draagvlak meer in de Vlaamse maatschappij.

Elst maakt de bemerking dat de zogenaamde relance van het geloof in de V.S. ook niet moet overdreven worden. En inderdaad, ook daar begint de “evolutie”: Zo voerde Massachusetts in 2004 een regeling voor het homohuwelijk in. Aanzetten voor een euthanasieregeling vonden plaats in Oregon (1994), Texas (1999) en California (2005) . In 2006 waren 60% van de Amerikanen trouwens voorstander van euthanasie. Ook abortus geniet er een brede maatschappelijke steun: 77% van de bevolking was in 2003 voorstander van abortus, al dan niet met beperkingen.

Elst maakt de voorspelling dat vertegenwoordigers van de Katholieke Kerk in Vlaanderen wellicht “hun levensbeschouwelijke identiteit voortaan scherper gaan affirmeren”, scherper dan Godfried Danneels dat op dit moment doet. Goed mogelijk, en wellicht ook wenselijk, want iedereen is gebaat met de strijd der ideeën, en dat is enkel mogelijk wanneer men oprecht uitkomt voor de eigen overtuiging. Vraag is alleen of de ideeën die een Monseigneur Léonard, de gedoodverfde opvolger van Danneels, predikt, wel succes zullen hebben in onze maatschappij.

Immers is met het wegvallen van het moreel gezag van de Kerk geen vacuüm ontstaan. Er heerst in gans het Westen op dit moment een bijzonder wijd verspreide individualistische moraal, waar een heilig respect voor het individu vooropstaat. Dit is althans zo wanneer men de huidige situatie in historisch perspectief bekijkt, en dan kan men enkel concluderen dat het individualisme nog nooit zo sterk was als op dit moment van de geschiedenis.

In tegenstelling tot de vorige moraal, die van de Kerk, wordt de nieuwe individualistische moraal niet meer van boven naar beneden uitgedragen, maar eerder op een gedecentraliseerde wijze. Waar vroeger Mijnheer Pastoor de parochianen de moraal las, is moraal nu iets dat ontstaat vanuit de botsing der private overtuigingen.

Uiteraard is dit ietwat karikaturaal geschetst. In het verleden verdedigde de moraal van de Kerk op bepaalde cruciale punten ook een zeer individualistische visie, en heden ten dage worden rechten van individuen nog steeds vaak zwaar geschonden, ook in het Westen.

De vraag die zich men moet durven stellen is, of de individualistische moraal, zoals die nu op gedecentraliseerde wijze gedijt, wel bestand is tegen aanvallen van buitenaf. Wat als de demografie in het Westen de positie van de aanwezige Moslimbevolking zodanig versterkt dat zij erin slagen om de individualistische moraal te verdringen door een opnieuw gecentraliseerde religie? Wat als de Staat erin slaagt om het laken volledig naar zich toe te trekken, nu het concurrerend instituut dat de Kerk was geen macht meer heeft?

Voorbeelden uit het verleden zijn bekend. De Russische Hanzehandelsstad Novgorod, waar handel, vrijheid en individualisme hoogtij vierden, werd in 1570 tot op de grond vernietigd door de Russische Tsaar. Het individualisme in Rusland is nooit meer van de grond gekomen, en zoals bekend is het land een vruchtbare voedingsbodem voor autoritaire politieke systemen.

Talrijk zijn echter ook de voorbeelden die het omgekeerde illustreren: de Italiaanse steden, hoewel militair zwak, hebben nooit hun liberale ideologie verloren, onder welke heerser dan ook. Hetzelfde kan men zeggen van de lage landen en Engeland, die de liberale traditie nooit hebben verloren, ondanks alle oorlogen en ideologische pogingen. De gevluchte havelozen die naar Amerika vluchtten hebben het land uitgebouwd tot een ongekend ontwikkelingsniveau dat door wereldwijde verspreiding van ideologie en technologie de oude autoritaire restanten van de landen van oorsprong aanvalt. Eén les zou daaruit duidelijk moeten blijken: onderschat nooit de kracht van een moraal. Er is al een Russische Tsaar nodig, die erin slaagt om een gemeenschap volledig te verwoesten en iedereen te vermoorden, om een moraal te doen verdwijnen.

Bovendien mogen we de wereld buiten het Westen niet uit het oog verliezen. Die maakt op dit moment een evolutie mee die qua snelheid zijn gelijke niet kent in de geschiedenis. Landbouwsystemen veranderen op vijf jaar tijd door mobiele telefonie, de individualistische ideologie die het internet meebrengt dringt de donkerste krochten van de woestijnmoraal binnen, en heuse financiële centra ontstaan op plaatsen waar dertig jaar voordien nauwelijks iemand woonde. Dorpsoudsten, ayatollahs en feodale leiders proberen hun positie te verdedigen, maar weten dat zij een achterhoedegevecht leveren.

De ware demografische tijdbom is niet de Islamitische bevolking in het Westen. De ware demografische tijdbom is de bevolking in de derde wereld, wiens moraal langzaam maar zeker de oude moraal van de heersende klasse zal ondermijnen. Er is wel al eens beweerd dat de regimes van de derde wereld minder onbeschaafd zijn dan hun onderdanen. Als dat ooit al waar is geweest, zal dat in de toekomst alleszins veranderen.

Ook het feit dat de Kerk als concurrerend instituut verdwenen is, is wellicht geen voorbode van een Staat die al haar duivels ontbindt. De Staat is, hoe vervelend ze ook nog altijd is, meer en meer een speelbal aan het worden van internationale geldstromen, migratiestromen en alsmaar kritischer burgers.

Het zal echter niet vanzelf gaan, zoals de liberalen in de 19de eeuw verkeerdelijk geloofden. Eenieder die de individualistische moraal aanhangt, zal die moeten verdedigen. Gelukkig heeft de mensheid zich verbazend snel hersteld van de gruwelijke aberraties uit de 20ste eeuw. Het is dan ook eigen aan de mens om uiteindelijk ook die moraal te verdedigen die het meest aansluit bij wat het menselijk zoogdier is: een redelijk denkend en handelend wezen, dat alle aspecten van het dierenrijk van nature afstoot. Een mens die eens geproefd heeft van de geneugten van de meest menselijke der ideologieën, het individualisme, zal dan ook niet snel bereid zijn die op te geven.

Free Kareem Rally

PROTEST RALLY – FREE KAREEM – Friday 27 april 2007

EMBASSY OF EGYPT – BRUSSELS

Egyptian blogger and former law student Abdul Kareem Suleiman Amer, aka "Kareem" was arrested by Egyptian authorities for publications on his website that were considered to be anti-religious and insulting to Egyptian President Hosni Mubarak.

On February 22nd, 2007 in his native city Alexandria. Kareem Amer was sentenced to three years for insulting Islam and inciting sedition and one year for insulting the Egyptian President Hosni Mubarak.

An international protest campaign was set up as a response, seeking the immediate release of Kareem. Human Rights activist groups like Amnesty International, Human Rights Watch, Reporters without Borders, and The Arabic Network for Human Rights Information unanimously criticised the decision of the Egyptian authorities.

On Friday 27 april 2007 a rally in 27 cities all over the world will be organised, demanding the immediate release of Kareem.

Let hear your voice in this debate, and join the Free Kareem rally, for more tolerance and freedom of speech in the Muslim world!

In Short: Protest Rally for Kareem

Friday 27 april 2007 – 3 pm - Embassy of Egypt, Brussels
Avenue de l'Uruguay 19, 1000 Brussels

This action is being organised and supported by:
Jong VLD

More information

Prison Break

I love this show... The modern Tin Tin.

The World of Internet

It has been a while since I posted on this blog: one year and a half to be precise. In that one year and a half, since september 2005, some very popular websites have emerged on the internet. They all existed at that time, but I was not too aware of them. Now they are big, and according to me, these 10 websites will be even bigger in the future. Do I forget any? Please tell me.

1 Wikipedia

Wikipedia is, according to its founder, not just a website, but “something like the International Red Cross”. He’s probably right. Once in a while there are alternatives launched, but in the end, Wikipedia remains firm on the lead in becoming the “Encyclopedia of humanity”. It is a great platform for stimulating the war of ideas, and who controls the ideas, will control the world.

There is always Google (the Head Quarters of Internet) for less sophisticated and SSRN for more sophisticated research.

And there is Google Books, which reminds of the fact that intellectual property rights may cease to exist in future. And is that maybe a good thing?

The Misesians think it is: they disapprove of intellectual property, as they see it to be an absurd contract: just like you can’t make a contract that someone can only breathe “your air” if he pays you (the contract would be invalid as the absurdity makes it impossible to apply), you cannot sell the mere right to listen to something (however you can sell the product that enables listening, like the cd, or the entrance to the concert)… Find it out here.

2 Facebook

Facebook is one of the networks oriented on young people (well, at least American young people: 85% of US college students is connected on it). I can’t exactly argue why, but I think the simplicity of it all is its greatest strength, that will enable it to capture market share, to the detriment of competitors like MySpace.

3 Linked in

Want to know what ex-study mates are doing for the moment? Want to form a network? This is facebook for grown-ups. No photos, only data.

4 A small world

Facebook for the elite: it is invitation only, and damn hard to get in (Who can get me in?). Once you get in, you can send an email to Paris Hilton (imagine that!), but more interesting: it provides a state of the art city guide: just ask for an Italian restaurant in Brussels: it shows you a place near Louise (where apparently also prince Laurent had been that day), and tells you to send greetings from a certain Olivier and Christelle to the owner (upon which he’ll offer you a free digestive drink at the end of the evening). History of it.

5 Google Earth and GPS

Great site, everybody will agree. Looking forward to google moon, google mars, etc. Nice blog.

What is promising according to me, is the introduction of blue tooth technology into gps (like this ). It probably already exists: you go to a town, and your gps gives you the list of friends that are at that moment in that town (or will be, if people would start share agendas). Combinations of instant messengers msn, google talk, yahoo chat and icq already exist and can help to manage all contacts.

This is maybe an application of it?

6 Youtube

It is popular, you can find most songs on it and rip them, it is a tool used in politics and advertising, and it will mean the final victory of anti-property rights activists, according to me.

Honourable mentioning: www.pandora.com

7 Joost

Apparently, the founders of Kazaa and Skype are the same people , and beware, because they are planning something new: peer to peer television, that will be free and financed through advertising.

Meanwhile, you can watch television here and here.

8 BitTorrent

Peer-to-peer sharing means an another threat to intellectual property rights, and may make the victory of the anti-property rights activists even more final. There are legal ways, that require some paying, and other ways.

9 Heritage

Find out how many people with the name Cleppe there are in Belgium or the Netherlands, at familienaam.be and familienaam.nl. Find out stuff about your ancestors (who would not be interested in that?) on MyHeritage. Just imagine how powerful this could become when local governments all over the world would engage in it, and when historians start using it.

10 Second Life

I don’t think it will be still popular in 10 years time, but it definitely looks like the future: people doing stuff on the internet, being themselves or somebody else, and making some money: you can convert the linden dollars into real dollars. It is inspired on “Snow Crash” , a novel dating back from 1992, and describing the future as follows:

The story takes place in the former United States during the early 21st century. In this hypothetical future reality, the United States Federal Government has ceded most of its power to private organizations and entrepreneurs. Mercenary armies compete for national defense contracts, and private security guards preserve the peace in gated, sovereign housing developments. Highway companies compete to attract drivers to their roads rather than the competitors', and all mail deliveries are done by hired couriers. The remnants of the government maintain authority only in isolated compounds, where it transacts business that is by and large irrelevant to the booming, dynamic society around it.

Much of the territory ceded by the government has been carved up into a huge number of sovereign enclaves, each run by its own big business franchise (such as "Mr. Lee's Greater Hong Kong" or the various residential burbclaves (suburb enclaves). This arrangement bears a similarity to anarcho-capitalism, a theme Stephenson carries over to his next novel The Diamond Age. Hyperinflation has devalued the dollar to the extent that trillion dollar bills, Ed Meeses, are little regarded and the quadrillion dollar note, a Gipper, is the standard 'small' bill. For physical transactions, people resort to alternative, non-hyperinflated currencies like yen or "Kongbucks" (the official currency of Mr. Lee's Greater Hong Kong).

The Metaverse, a phrase coined by Stephenson as a successor to the Internet, constitutes Stephenson's vision of how a virtual reality-based Internet might evolve in the near future. Although there are public-access Metaverse terminals in Reality, using them carries a social stigma among Metaverse denizens, in part because of the poor visual representations of themselves via low-quality avatars. In the Metaverse, status is a function of two things: access to restricted environments such as the Black Sun, an exclusive Metaverse club, and technical acumen, which is often demonstrated by the sophistication of one's avatar.

De volgende klap aan het Europees project

Na de uitslagen van de referenda in Frankrijk en Nederland is Turkije de volgende uitdaging die eurocentralisten zullen het hoofd moeten bieden om hun fundamenteel on-Westers project van machtscentralisatie te verwezenlijken.

Turkije voldoet formeel aan de toetredingscriteria die de EU stelt. Zo heeft Turkije eind juli de bestaande associatieovereenkomst met de EU van toepassing verklaard op de tien nieuwe EU-lidstaten, en dus ook op Cyprus. Volgens de EU-procedure kunnen de officiële toetredingsonderhandelingen op 3 oktober dus starten. Tegelijk bracht Turkije eind juli echter ook een eenzijdige verklaring uit dat het de staat Cyprus niet erkent.

Een door EU-voorzitter Groot-Brittanië voorgestelde verklaring ten aanzien van Turkije werd door Cyprus bevonden als niet streng genoeg. De Cyprioten moeten dus nog over de streep worden getrokken, en dan kunnen de toetredingsonderhandelingen beginnen.

Of toch niet? Want één klein detail belemmert de Europese regeerders dan nog in hun doen en laten: de geregeerden. Volgens een Duitse peiling is nog maar 22 % van de Europese bevolking voorstander van een Turkse toetreding.

Met andere woorden, 22% van de Europese bevolking wenst niet geregeerd te worden door een supranationale organisatie met als belangrijkste lid een staat die een traditie heeft van centralistisch dirigeren (maar op dat vlak heeft de EU niet veel advies te krijgen van de Turkse Staat), en waarbij mensenrechten niet worden gezien als fundamenteel en heilig, maar eerder als een vreemd gebruik uit een andere cultuur.

In Turkije zelf is het enthousiasme voor de toetreding ook al niet overweldigend. De steun ervoor bedraagt nu nog 63 %, en komt eigenlijk van 73 % vorig jaar. En gelijk hebben de Turken die niet willen toetreden. Vrijhandel heeft Turkije nu reeds met de EU. Een toetreding betekent onderwerping aan de welvaartsvernietigende Europese regulering, die niet enkel van de wetgevende instanties afkomstig is, maar ook van het Europese Hof van Justititie. Dat wendt zijn bevoegdheid om de regels voor de ene markt te harmoniseren al te grof aan om die harmonisatie te bewerkstelligen die de meest strikte regulering inhoudt. Als Turkije toetreedt, zal de Europese overregulering er voor forse prijzenstijgingen zorgen, net zoals dat gebeurd is in de nieuwe Oost-Europese lidstaten.

Een Turkse toetreding zou door de eurocraten opnieuw aangewend worden om een verhaal te verdedigen dat daarom nog meer centralisering nodig is, en dat het makkelijker moet worden om wetten te maken die de burger onderwerpen, net zoals bij het gehele project van Europese Grondwet het geval was. Of liever is, want op slinkse manier worden zoveel mogelijk provisies van dit document gerealiseerd, of de burger nu “neen” stemde of niet. Op onwettige wijze wordt bijvoorbeeld geld uitgetrokken voor een ruimte-agentschap.

De Eurocraten zijn zich bewust van het gevoel van crisis waaronder de EU lijdt. Niettemin stellen zij dezer dagen alles in het werk om nog zoveel mogelijk macht naar het gevaarlijk leerling-tovenaarsproject dat de EU is over te hevelen. Op het vlak van defensie-harmonisatie zijn het, wars van alle officiële eurosceptische retoriek van de Britse regering, toch diezelfde Britten die de beslissende stap zetten om defensiesamenwerking met de VS op te zeggen en integendeel voor de EU te kiezen. Daarover, en over het feit dat de EU militaire samenwerking opzet met China via Rusland, werd de laatste maanden uitvoerig bericht op de weblog www.eureferendum.blogspot.com.

Het gevoel van verhevenheid boven het gewone volk dat de eurocraten lijkt te kenmerken is fundamenteel tegengesteld aan de diepgewortelde Westerse traditie van juridische concurrentie, bestuur dicht bij de burger en aansprakelijkheid van bestuurders. De grootscheepse centralisatie van macht in Europa is in relatief korte tijd gebeurd, door misleiding van de Europese burger, maar de eurocraten onderschatten deze burger als zij denken daarmee weg te komen. De Unie mag juridisch gesproken dan wel de hoogste macht hebben, moreel bezit het daarvoor geen enkele legitimiteit.

De eerste aanzet van de tegenbeweging is met de referenda in Frankrijk en Nederland al gegeven. Frankrijk zal daarom ver gaan om de Turkse toetreding tegen te houden. Wellicht komt er een referendum over in Frankrijk, dat bijna zeker op een “non” uitdraait. Daarom zal Turkije wellicht niet toetreden. Een nieuwe nederlaag voor de eurocraten die hen al wat meer zal doen beseffen dat de legitimiteit van de Unie langzaam maar zeker afbrokkelt.

Katrina as a warning to ratify Kyoto?

The world has been shocked by Katrina destroying New Orleans and showing to the world certain weaknesses that exist in the US. What is just as shocking, but unfortunately less surprising, is the political exploitation of the disaster. Apart from the brainless America-bashing, Germany’s Environmental Minister Jürgen Trittin, member of the Greens, has found a different opportunity to exploit this disaster.

Citing Der Spiegel:

“The toughest commentary of the day comes from Germany's Environmental Minister, Jürgen Trittin, a Green Party member, who takes space in the Frankfurter Rundschau, a paper friendly with the Social Democrats, to bash US President George W. Bush's environmental laxity.

He begins by likening the photos and videos of the hurricane stricken areas to scenes from a Roland Emmerich sci-fi film and insists that global warming and climate change are making it ever more likely that storms and floods will plague America and Europe.

"There is only one possible route of action," he writes. "Greenhouse gases have to be radically reduced and it has to happen worldwide. Until now, the US has kept its eyes shut to this emergency. (Americans) make up a mere 4 percent of the population, but are responsible for close to a quarter of emissions."

He adds that the average American is responsible for double as much carbon dioxide as the average European. "The Bush government rejects international climate protection goals by insisting that imposing them would negatively impact the American economy. The American president is closing his eyes to the economic and human costs his land and the world economy are suffering under natural catastrophes like Katrina and because of neglected environmental policies."

As such, Trittin also calls for a reworking of the Kyoto Protocol -- dubbing it the uncreative title of "Kyoto 2" -- and insisting that the US be included.”

In a comment by George Taylor on Tech Central Station, analyses like this are being destroyed. Scientific evidence shows Global warning hasn’t got anything to do with the busy hurricane year in the Atlantic. Changing land use, and not changing climate, is the cause of the problem.

It should be a warning for the German people that they are governed by this kind of people. The upcoming elections offer a nice opportunity to outvote these from power.

Stemmen met de voeten

Decentralisatie is een belangrijk vraagstuk in de liberale theorie. Dat individuele rechten moeten worden beschermd, is zowat de kern van het liberalisme. De vraag is echter hoe dat op de beste manier te verwezenlijken.

Stellen we best ons vertrouwen in een heel sterk centraal orgaan, dat de uitwassen van lokale organen in toom moet houden? Met andere woorden, stellen we best ons vertrouwen in de federale of Vlaamse overheid die de gemeenten moet controleren, of in een Europese Unie die de lidstaten moet controleren?

Of moeten we daarentegen bevreesd zijn dat deze centrale autoriteit zelf zijn macht zal misbruiken, net zoals die gedecentraliseerde autoriteiten dat doen, maar dan op een veel grotere schaal? De EU beschikt over veel meer regulerende bevoegdheid dan de Belgische staat, en kan met deze macht dus veel meer schade aanrichten.

Is het anderzijds niet noodzakelijk om van zodra menselijke activiteiten zich afspelen op een veel groter speelveld dan voordien, de bescherming van dit speelveld ook veel groter te maken? In de vroege Middeleeuwen was handel voornamelijk lokaal. De bescherming ervan gebeurde dan ook best lokaal. Na verloop van tijd gebeurde handel op een veel grotere schaal. De groei van de natiestaat heeft aan de bescherming ervan een goede bijdrage geleverd, naast ook grote kosten. Heden wordt handel iets Europees en ook internationaals.

De vraag moet dan gesteld durven worden of de kosten van centrale autoriteiten niet ruimschoots gecompenseerd worden door de voordelen.

De oplossing van deze vraag hangt samen met de vraag hoe de kosten van centrale autoriteiten te minimaliseren. En daar kunnen antwoorden op worden gegeven. De belangrijkste reden waarom de Europese natiestaten, die supercentralisaties waren, de ontwikkeling van de cultuur niet hebben geremd zoals dat in China het geval was, is dat er door het bestaan van kleine gedecentraliseerde autoriteiten een cultuur is ontstaan die zich verzet tegen machtsmisbruik. De natiestaten konden hun macht maar langzaam opbouwen, via charters en keuren, en sinds de zestiende eeuw werden de absolutistische uitwassen ervan bestreden door verzetsbewegingen (eerst in de Nederlanden) en later ook door een intellectuele beweging die als ‘de Verlichting’ aangeduid wordt.

De cultuur als garantie tegen uitwassen is weliswaar een sterke garantie, maar de twee wereldoorlogen van de voorbije eeuw hebben bewezen dat zelfs een hoogstaande cultuur zoals de Duitse, in een mum van tijd kan ontaarden in barbarij.

Het feit dat men op het Europese continent steeds kon “stemmen met de voeten”, was een andere, en ultieme, garantie tegen de uitwassen van machtscentralisatie.

Het “stemmen met de voeten” is een nog steeds bestaande garantie tegen machtsmisbruik. Wie vindt dat hij hier teveel belastingen betaalt, kan zijn geld investeren in het buitenland. Wie vindt dat hij in zijn eigen land wordt vervolgd, kan verhuizen, althans is dat tot op zekere hoogte mogelijk. Kredietratingagentschappen, zoals “Moody’s”, beoordelen staten op hun kredietwaardigheid. Een staat die de eigen middelen verspilt, zal niet veel van haar eigen obligaties kwijtgeraken, en dus niet veel middelen krijgen. Een grotere internationale competitie en ook technologie zorgen ervoor dat geld makkelijk in andere staten kan worden geïnvesteerd, of in andere investeringen tout court. Dit mechanisme, dat als “globalisering” kan worden geduid, zorgt in feite voor een privatisering van overheden, ietwat optimistisch gesteld.

Wat dan met bestaande centralisaties, zoals de Europese Unie? De EU kan zich vooralsnog onttrekken aan de logica van de markt. Ambtenaren verspillen er veel meer dan op nationaal niveau, en de regulering is dikwijls nog schadelijker dan op nationaal niveau. De concurrentie die ervoor zorgt dat bedrijven en ook burgers voor de beste regulering kunnen kiezen, vermindert er ook door. Een negatieve evolutie dus, die EU.

Hoe dan ook is soms regulering op meer centrale schaal nodig. Hoe kan dit dan worden bereikt? Agentschappen kunnen worden opgericht om deze taak uit te voeren. Sommige EU-agentschappen kunnen hiervoor dienst doen, andere helemaal niet. Soms kan concurrentie in de regelgeving mogelijk en nodig zijn, soms niet. De EU wordt dus best als reguleringsagentschap opgesplitst, en de overgebleven delen geprivatiseerd.

Bruno Frey, een Zwitsers academicus, beschrijft in zijn studiewerk een internationaal netwerk van reguleringsagentschappen, dat hij een systeem van “functional overlapping competing jurisdictions (FOCJ)” noemt. Als embryo’s hiervan ziet hij bepaalde multinationals, maar ook efficiënte stadstaten of kleine landen, alsook internationale sportbonden en religieuze organisaties.

De garantie dat die agentschappen hun macht niet zullen misbruiken, ligt in het recht om te stemmen met de voeten. Ten allen tijde moet men zich eraan kunnen onttrekken, en voor een ander agentschap kunnen kiezen. Onderlinge samenwerkingsakkoorden, zoals die nu al tussen staten bestaan, moeten ervoor zorgen dat men zijn eigen afspraken nakomt. Wie toegezegd heeft zich aan de jurisdictie van een bepaald agentschap te onderwerpen, moet uiteraard ook eventuele bijdragen of boetes betalen die worden gevraagd. Bovendien ligt de ultieme garantie tegen machtsmisbruik in een door burgers gekoesterde moraal dat individuele rechten moeten worden gerespecteerd, en dat inperkingen daarop niet mogen worden aanvaard.

__________________

Een interessante paper van Bruno Frey is te vinden via link titel.

2005 Index of Economic Freedom

Index of Economic Freedom

The Heritage Foundation and the Wall Street Journal publish every year their Index of Economic Freedom. Most free is Hong Kong, and least free is North Korea. Belgium is 21th, and according to the report:

"Belgium has one of Western Europe’s most punishing tax systems and one of the world’s highest total tax burdens. Its social transfer system remains one of the world’s most extensive and expensive; on average, one working-age adult supports slightly more than one benefit recipient."

The Index (link via title) offers a very clear overview of the countries of the world. China is only ranked 112th, which means China still has an amazing potential for development, given it does the right reforms. The same goes for India (118th), Russia (124th) and Brazil (90th).

The United States are said to be "at a crossroads: It will either continue to be a leader in economic freedom or idly watch other countries pass it by."

Liberalisation: from below, not from above

Found on the website of the Globalisation Institute (http://www.globalizationinstitute.org/). Critics on the world trade organisation start to emerge. In an earlier post, I already pointed at the nature of the WTO. From the beginning, the WTO was opposed by free marketeers as being an embryonal world government.

--> In a new report published by the Globalization Institute, Dr Razeen Sally - Europe's most senior trade economist - says the WTO is becoming ineffective. Hyperinflation of the membership has almost crippled decision-making. The WTO has become much too politicised, buffeted by external criticism and with deep internal fissures.

In the report, he suggests what needs to happen to the WTO to get it back on track, but also argues that instead of relying on the WTO to lower protectionism, countries should follow a Nike strategy - they should "Just Do It!" Because getting rid of tariffs is good regardless of whether other countries do the same, we should liberalize anyway. Moreover, Dr Sally points out that the big successes in free trade are already coming "from below", rather than thanks to international institutions and agreements:

"Freer trade in the early twenty-first century, and modern globalization more generally, are happening more "from below" than "from above". Their engine, now to be found in Asia, particularly in China, is bottom-up liberalisation and regulatory reform that spreads through competitive emulation, like ripples and waves across seas and oceans. This process is not driven by international institutions. The WTO and FTAs have considerable and perhaps increasing limitations. At best they can be helpful auxiliaries to national market-based reforms. But their importance should not be exaggerated."

Download the report (PDF) via title of post.

De terrorismemeesters Saudi Arabië en Pakistan

Terrorisme wordt soms voorgesteld als een product van de privésector. Niets is minder waar. Ossama Bin Laden is een rijkeluiszoontje dat opgroeide in één van de leidende Saudische families, die nauw met de Saudische staat zijn verweven. In Saudi-Arabië hoeft men slechts één van de vele prinsen te kennen om zich te bevrijden van een verkeersboete. Het is een cultureel onderontwikkeld land dat in vijftig jaar uitgroeide van extreme armoede naar extreme rijkdom.

In tegenstelling tot Taiwan deed het dat echter niet door kapitalisme. Taiwan werd rijk omdat de fascistische politieke klasse zich voornamelijk bezig hield met buitenlands beleid, en wel met de vraag hoe de Kwo Min Tang zo snel mogelijk terug aan de macht kon komen in China. Het gevolg daarvan was dat de politiek zich niet bezig hield met het steunen van bevriende bedrijven, waardoor een harde eerlijke concurrentie ontstond, waardoor Taiwan een ongekende economische ontwikkeling meemaakte, waarbij de economie vooral bestaat uit kleine en middelgrote ondernemingen, net zoals dat in Vlaanderen en Noord-Italië het geval is.

Saudi Arabië, of liever de Saudische staat, werd daarentegen rijk omdat de politieke klasse olie verkocht aan buitenlandse bedrijven. De rijkdom is van een geheel andere aard dan die van Taiwan. Buiten het detecteren van bodemrijkdommen, en de ontginning en de verkoop ervan, is geen enkele innoverende activiteit gebeurd aldaar. Bovendien was die activiteit al begonnen door de kolonisator, en is zij na de onafhankelijkheid grotendeels gebeurd door buitenlandse bedrijven. Het enige dat de Saudische staat gedaan heeft, is het roven van deze rijkdommen door geweld.

Om het regime in stand te houden, werd de rijkdom verdeeld onder de leden van het regime, en ook onder de bevolking. In Saudi Arabië leeft iedereen in feite van een uitkering. Het enige verschil met de Sovjetunie is dat de uitkering een stuk hoger is. De gelijkenissen met de Sovjetunie zijn echter legio: de voornaamste vorm van persoonlijke carrière die men kan maken, is het opklimmen in de hierarchie van de staat. Het hoeft niet gezegd dat hoge morele kwaliteiten daarvoor niet op zijn plaats zijn.

De dominerende religie in Saudi Arabië sluit bij die mentaliteit heel goed aan. Het heet Wahabisme, en is een zeer fundamentalistische vorm van Islam. Vrouwen zijn bijvoorbeeld niet gerechtigd om met de auto te rijden, om maar te zeggen hoe ver en vijandig deze religie afstaat van het Westerse vrije denken, dat het ondernemen propageert, of het nu ter wille van de eigen persoonlijke ontwikkeling is, of ter wille van de eigen rijkdom. Een dergelijk verbod sluit de helft van de bevolking uit om zich te ontwikkelen, en is enkel mogelijk in een ideologische visie die vijandig staat tegen ontwikkeling, een visie die ook in het Westen soms door het groene gedachtengoed wordt gedragen. De socialistische visie verzet zich, toegegeven, niet tegen ontwikkeling, althans niet in woord, maar de praktijk laat helaas zien dat het socialistische pad ontwikkeling en beschaving stopt.

Niet enkel in Saudi Arabië bestaat er een communistische welvaartstaat waarbij de staat de meeste economische activiteit in handen houdt. Ook in Lybië is dit het geval. Lybië is weliswaar niet zo rijk als SA, maar niettemin toch het tweede rijkste land van Afrika. De burgers ondernemen er echter ook weinig economische activiteit, wat bijvoorbeeld bewezen wordt in de sector van de horeca, waar 80% van het personeel uit buitenlanders bestaat, omdat de burgers in de werkloosheidsval trappen. De hoge uitkeringen van de staat zijn immers interessanter dan het heft in eigen handen nemen. Ook in de andere Islamitische staten ziet men in meer of mindere mate hetzelfde fenomeen. Een belangrijke reden is dat in die staten de oliegrondstof een dominante economische grondstof is, zodat het voor een regime makkelijk is om het volk te controleren wanneer enkel maar die ene grondstof wordt gecontroleerd. De eeuwenlange traditie van despotie waarbij het volk de dictatuur gewoon is, vergemakkelijkt dit. In Taiwan bestaat geen dominante economische grondstof, wat het opbouwen van macht dus moeilijker maakt voor een despotisch regime. Men zou kunnen zeggen dat olierijkdommen daarom net noodlottig zijn voor de bevolking die er leeft.

Enige hoop moet men stellen in het opbouwen van een tweede grote economische sector, zoals toerisme, want voor een staat is het heel wat moeilijker om twee sectoren in grote mate te controleren. In Lybië, maar ook in het Midden-Oosten, kan het in de toekomst een bloeiende sector worden, en laten we dat hopen, want wanneer de olievoorraden uitgeput raken, of indien olie gewoon niet interessant meer is, zal de rijkdom van de Staat plotsklaps verdwijnen, net zoals de herverdeling. De bevolking, die nooit enige economische activiteit aan de dag heeft gelegd, zal spoedig verarmen.

Het Wahabisme, dat de praktijk van de niet-ontwikkeling koppelt aan een religieuze ideologie, wordt gepropageerd door de Saudische prinsen. Met het geld dat ze binnenkrijgen omdat ze erin slagen de voornaamste economische sector met geweld onder hun hoede te houden, subsidiëren ze terroristen en moskees, ook in het Westen, die deze ideologie verspreiden. Het is geen toeval dat de kapers op 11 september 2001 allen Saudi’s of Egyptenaren waren. Egypte is een land waar de beruchte Moslimbroederschap werd opgericht en veel aanhang heeft, met als doel het Wahabisme als staatsreligie ook in Egypte in te voeren. Ossama Bin Laden kreeg fondsen van de Saudische prinsen om zijn organisatie op poten te houden. Dit is staatsgeld, want het is verkregen door geweld.

Ook de Pakistaanse Staat, en vooral dan de geheime dienst ISI, is in ruime mate geïnfiltreerd door moslimfundamentalisten. Het is zeer waarschijnlijk dat de fundamentalistische geledingen van de Pakistaanse staat logistieke steun hebben verschaft aan de operaties van OBL in het naburige Afghanistan. Om dan nog te zwijgen van de steun van de VS aan fundamentalisten toen deze in de koude oorlog de Russen in Afghanistan bevochten, en van de Amerikaanse samenwerking met de Taliban die een belangrijke doorvoerregio van olie uit de Kaspische Zee controleerden.

De Westerse staten steunen Saudi Arabië en Pakistan omdat deze staten olie verkopen aan Westerse bedrijven, die een sterke lobbykracht hebben in het Westen. De Westerse publieke opinie zou zich echter beter realiseren dat deze twee staten de terrorismemeesters van deze wereld zijn, en de voornaamste schuldigen zijn. De steun aan beide regimes moet onmiddellijk worden stopgezet. Meer dan het ook duivelse Iran of vroeger Irak zijn het deze staten, openlijke bondgenoten van het Westen, die terrorisme actief steunen en in het Westen fundamentalistische moskees subsidiëren. Olie zullen zij sowieso wel verkopen, want anders bloeden ze leeg. De tijd dat ze doen wat ze willen, moet echter ophouden.

Dit zal veel meer uithalen dan een pleidooi voor het inperken van burgerrechten. Daar moet nu immers heel waakzaam mee worden omgesprongen. Ook als de politie goed gehandeld heeft in GB bij het neerschieten van de Braziliaan, moet dit kritisch worden bekeken. In tijden van crisis vergroot de staat haar macht immers. De EU pleit voor meer macht. Dit mag in geen geval gegeven worden. De EU is een zeer te wantrouwen ongecontroleerde bureaucratische instelling, die bovendien op een zeer centrale wijze opereert. Het viel te verwachten dat ze op dit moment uit de hoek komen.

UPDATE 1 augustus:

Koning Fahd is zopas overleden, en zijn halfbroer prins Abdullah is aangesteld tot nieuwe vorst. In de berichtgeving werd de rol van Koning Fahd benadrukt in het met staatsgeld steunen van de fundamentalistische ideologie.

Zomer - Summer

In juli ga ik op reis, en zal er niet worden gepost. Niettemin geef ik hieronder mijn top - vijf van weblogs.
________

Because I'll be travelling, there will be no posting in july. However, here you'll find my weblog - top 5.

1. www.eureferendum.blogspot.com

2. www.lvb.net

3. http://fistfulofeuros.net

4. http://www.inflandersfields.blogspot.com

5. http://blog.mises.org/blog/

On www.inflandersfields.blogspot.com you can find a compilation of Flemish freedom loving weblogs. A new initative is http://www.brusselsjournal.com

De volgende Amerikaanse president

In de VS is de presidentsrace naar 2008 begonnen. Financiers moeten immers nu al warm worden gemaakt. Bush junior is onverkiesbaar, want sinds “the dictator” FDR vier keer na elkaar president was, heeft men in de VS het aantal termijnen beperkt tot twee.

Arnold Schwarzenegger is niet in de V.S. geboren, en dus onverkiesbaar. Niettemin is er al nagedacht om de Grondwet te wijzigen, maar in de V.S. is dit zo ongelooflijk moeilijk, dat het vreemd was dat er echt over werd nagedacht.

De topfavoriete bij de democraten is Hillary Rodham Clinton. Maar gehaat en verafschuwd als ze is door een aanzienlijk deel van de bevolking, heeft ze daardoor een serieuze handicap. Bovendien is ze een vrouw, wat geen rol zou mogen spelen, maar het wel nog altijd doet voor veel mensen. Alhoewel ze daardoor natuurlijk ook extra aandacht krijgt, dus zoveel zal het wel niet meespelen.

Hillary dient eerst nog herkozen te worden in 2006 als senator voor de staat New York. Zij zal daar geen tegenstand krijgen van een eventuele latere tegenstander in de presidentsverkiezing: Rudolph Giuliani, de burgemeester van New York ten tijde van 9-11, en de man die met zijn succesvol zero-tolerance beleid “the big apple” van één van de onveiligste tot één van de veiligste grote steden van de V.S maakte. Zijn status als “burgemeester van Amerika” kan alleen maar schade oplopen door een electorale confrontatie in de aanloop naar 2008.

Het feit dat Giuliani echter van New York is, kan hem nog steeds parten spelen. Zijn liberale morele standpunten zijn in conservatief Amerika geen vanzelfsprekendheid. Maar het is een man die een heel breed spectrum bestrijkt, wat hem sterk kan steunen.

Andere voorname Republikeinse kandidaten zijn de eeuwige kandidaat John McCain, Jeb Bush (broer van "W." en goeverneur van Florida), senaatsfractievoorzitter Bill Frist, oud-minister van “homeland security” John Ashcroft, en dan nog enkele mindere goden (zie link via titel). Minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice heeft al uitgesloten dat ze zal opkomen.

Bij de democraten dingen naast Hillary ook John Edwards mee, Russ Feingold (populair onder vakbonden) en Bill Richardson, de hispanic die goeverneur is van New Mexico. Ook voor Al Gore wordt publiciteit gevoerd, en in mindere mate voor John Kerry, die waarschijnlijk niet zal opkomen.

Door de naam van de persoon, gevolgd door “run president 2008” in te tikken in google, kan het aantal hits een aanduiding zijn van de kansen van de persoon:

John Kerry (D) 338.000 (onwaarschijnlijk)

Hillary Clinton (D) 198.000

John Edwards (D) 183.000

John McCain (R) 137.000

Al Gore (D) 133.000

Bill Frist (R) 107.000

Jeb Bush (R) 85.700

Bill Richardson (D) 69.500

Condoleezza Rice (R) 66.500 (onwaarschijnlijk)

John Ashcroft (R) 56.600

Giuliani (R) 51.800 ("Rudolph" + "Rudy")

Russ Feingold (D) 26.900


Het valt op dat voornamelijk democraten aan de top staan, net als de oudgediende Republikein John McCain. Het feit dat er een republikeinse president is, zorgt er wellicht voor dat republikeinen zich iets meer schromen om zich nu al te profileren. Giuliani en Jeb Bush, volgens analisten de topfavorieten bij de Republikeinen, halen ook minder dan Frist en McCain, die zich wegens hun underdogpositie wellicht meer en vroeger moeten profileren.

Ik gok op een race Rudolph Giuliani vs. Hillary Clinton. George W. Bush zal zijn broer steunen, zoals de populaire Reagan in de aanloop naar de verkiezingen in 1988 Bush senior steunde, maar ik denk dat Bush jr. helemaal niet zo populair meer zal zijn als Reagan toen was.

De situtatie in Irak zorgt voor veel Amerikaanse doden en voor geldtekort. De mogelijkheden om de economie kunstmatig op te blazen door de Fed op te dragen de rente te verlagen zijn uitgeput. Eerder komt er een crash van de onroerend goed - bubble in de V.S, net veroorzaakt door de Fed. Na de zaak Terri Schiavo is bovendien de grens bereikt in de V.S. van het politiek uitbuiten van ethisch conservatisme, want het publiek keerde zich af van de politieke exploitatie ervan. Bovendien was Jeb Bush dan nog zelf betrokken in deze Republikeinse nederlaag.

Giuliani is van New York, en dus de geschikte man om Hillary op eigen terrein stemmen afhandig te maken in het noordoosten. De rest van het land zal sowieso al minder voor Hillary stemmen, maar wel voor de Republikein Giuliani, die zich wel wat ethisch conservatiever zal profileren. Bovendien kan hij kritiek geven op de oorlog in Irak zonder te worden beschuldigd van een gebrek aan patriotisme of te zacht voor terroristen, dankzij zijn 9-11 verleden. Ik denk dus dat hij de volgende Amerikaanse president zal worden.

Maar laat u zich niet misleiden door dit circus. Wie de volgende president wordt, is niet zo oneindig belangrijk. De rekeningen zullen moeten worden betaald, de situatie in Irak opgekuist, de lobbygroepen zullen hun investering terug willen zien, en de internationale competitie zal onverminderd voortgaan.

Now is the time

Now is the time to drop the European Union. We have to get rid of it. In an astonishing article in the English newspaper “The business” (link via title), a magnificent analysis is made of the current state of the world, from a British perspective. It leads no doubt that this analysis also can be applied for all the beautiful European countries, such as Belgium, Austria, the Netherlands, France, Germany, Italy, Sweden, Spain, all the others, and certainly not to forget the Eastern European economic tigers.

The European summit made clear that the Union is a waste of time, having silly discussions on a European budget and trying not to give up the project after citizens made very clear their discontent. Not admitting that the centralising “constitution” is dead, what is very undemocratic, and can not be justified at all.

This article makes clear that the big issue of present day is global competition. In the US, Australia and Japan, the talk of the town isn’t the European Union. It’s BRIC: Brazil, Russia, India and certainly China.

One should be aware that the European Union centralises decision making, sets up redistributive systems such as the CAP and the subsidies for poor regions. All this is highly unfit to a competitive environment.

Some say Europe needs to be centralised in order to be able to face global competition. When one reads the economic figures of the global competition that is so blesfull for the development of the world, there is only one conclusion to made: The European Union can survive with protectionism, but not one memberstate, if it were independent, would be able to close its borders without having grave damages in terms of wealth. With the Union, protectionism would stop development. Without the Union, the absence of protectionism would produce a florishing region of small nations.

Britain needs to get out first, to form a precedent. After, the others have to follow.

Some excerpts:

“But what the last few days have confirmed is that the entire EU project has become a giant and unaffordable distraction for Britain and all other forward-looking European countries, especially those in the post-communist East.”

"A British Prime Minister with his eye on the future should be devoting most of his time trying to forge closer economic and cultural ties with coming Asia, not wasting his time arguing with dinosaurs such as President Chirac or Chancellor Gerhard Schroeder of Germany."

"Far too much of Britains intellectual capital and time is being diverted and squandered into dealing with European matters, including the 100,000 or so pages of the acquis communautaire; it should be redeployed to addressing international developments which matter. The best and brightest in government, civil service, think-tanks, universities, law firms and businesses are still unhealthily obsessed with what has become, over the past 20 years, a profoundly defective and destructive set of European institutions."

"At the end of the 19th century, the thinking classes were so preoccupied with some of the more obscure outposts of the British Empire that they failed to notice and respond to the emergence of the United States a superpower; in the early 21st century, their backward-looking obsession with European integration blinds them to the rise of Asia. And what a rise it will be."

"In dollar terms, the Chinese economy will overtake Germany in the next four years, Japan by 2015 and the US by 2039. Indias economy could be larger than all but the US and China in 30 years. Of the current G6 (America, Japan, Germany, France, Italy, Britain) only the US and Japan are likely to be among the six largest economies in US dollar terms in 2050."

"The euro zone is expected to grow by just 1.4% this year, compared with 3.5% for the US and close to 10% for China. While the populations of America, India and China are projected to grow, Europes population will decline by almost 10% over the next few decades."

"Demographers believe Europes population will shrink from about 1/4 of the worlds population after the second world war (and about 1/6 now), to about 1/10 by 2050. By 2007, deaths will exceed births in the euro zone and a massive pension crisis is on the cards."

"While the UK formally retains control and, as Iraq demonstrated, can still strike ad hoc alliances with the US if it wishes, many other aspects of its relations with the rest of the world are now run through Brussels and hence influenced by its inward-looking, antediluvian mindset. For years now, Britain has not had a trade policy; negotiations at the World Trade Organisation (WTO) are conducted by the EU."

"Though ratification of the European Constitution was formally put on ice last week, the EU is nevertheless forging ahead with a European diplomatic service, with EU embassies and ambassadors in every country to project EU foreign policy and issue EU visas."

"A proper internationalist future for Britain in the 21st century cannot conceivably lie in ever greater integration with a European continent in inexorable economic, social, cultural and geopolitical decline."

"A cultural revolution will be necessary, involving a reorientation of British foreign policy towards Asia and Latin America; free trade; a radical programme to liberalise the British economy and to inject choice and competition into the public sector; a renewed emphasis on education, including the rescue of British universities from the dead hand of the state and the creation of a UK Ivy League; and constitutional change to repair the damage brought about by membership of the EU and the hyper-centralisation of recent years to ensure that Britain remains an open and accountable society."

"It is now clear that disentangling Britain from the European morass is the essential first step towards a truly internationalist perspective for the 21st century."

Thanks to http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/little-europeans.html

Nieuw initiatief / New initiative: In Flanders Fields – weblog:

Na een oproep van De Andere Kijk tot samenwerking onder bloggers, wordt een nieuw initatief gelanceerd: een gezamenlijke weblog van een aantal vrijheidslievende politieke blogs uit Vlaanderen.

Tot nog toe zijn de deelnemers ikzelf, De Andere Kijk, Skender, Politiek Incorrect, The Flemish Beerdrinker, chrisdemeyere.be en Hoegin. De stukken van deze weblogs zullen telkens ook op “In Flanders Fields” worden gepubliceerd. Reageren op de stukken kan op de oorspronkelijke blogs.

Het is de bedoeling om de kracht van de verschillende blogs te vergroten door samen te werken. Medestanders die geïnteresseerd zijn, laat iets weten. Op hoop van zege!

___

A new initative has been launched: a common weblog of freedom loving Flemish political blogs. Until now, the participants are me, De Andere Kijk, Skender, Politiek Incorrect, The Flemish Beerdrinker, chrisdemeyere.be and Hoegin. Their posts will also be posted on “In Flanders Fields”. Commenting is possible on the original blogs. The purpose is to cooperate in order to increase the influence of the blogs.

http://www.inflandersfields.blogspot.com

Om de verkeerde redenen

Vandaag vond in de Europese wijk in Brussel een betoging plaats van schoenenfabrikanten, die protesteren tegen de overvloed aan Chinese schoenen, die de Europese fabrikanten uit de markt prijst, en fabrieken doet sluiten.

De oorzaken zijn van meerdere aard. De Chinese producten zijn ten eerste niet aan de strenge Europese gezondheidsvoorschriften onderworpen, die bijvoorbeeld verbieden om bepaalde ongezonde chemische stoffen te gebruiken in de fabricatie van schoenen. Ten tweede is er de koppeling van de Chinese munt aan de dollar, die nog altijd minder waard is dan de euro, wat het dus goedkoper maakt voor Chinese producenten om in Europa te importeren, en duurder voor Europese producenten om te exporteren.

China ging akkoord met Peter Mandelson, europees commissaris voor handel, om de export tot 2008 te beperken.

Een jammerlijke zaak. Het akkoord van Mandelson zorgt ervoor dat Europa minder snel toegang zal krijgen tot de Chinese markt.

Bovendien moet altijd naar het belang van de consument worden gekeken, om te weten wat goed is voor het algemeen belang. De consument wint bij meer competitie op de Europese markt.

Daardoor gaan ook fabrieken failliet hier. Het vrije markt proces is er één van “creatieve destructie”. Dit betekent dat falingen een inherent element zijn van ontwikkeling. Het probleem is dan ook niet dat er fabrieken failliet gaan, maar dat er geen nieuwe ondernemingen bijkomen. Dat komt door de Europese welvaartstaat, die het initiatief van de burgers kapot maakt door hoge belastingen en zware reguleringen.

De verwijzingen naar faillissementscijfers zeggen dus niets over de toestand van de economie. Integendeel moet er gekeken worden naar het aantal faillissementen in vergelijking met het aantal nieuwe ondernemingen. En nog meer naar een – ruwe - berekening van alle waarde die wordt geproduceerd in een land: het bruto nationaal product.

Zekere reguleringen zijn nodig, maar ze moeten rationeel zijn. Het eigendomsrecht is ook een regulering, en uiteraard nodig. Het criterium moet zijn dat reguleringen natuurlijke rechten van individuen moeten beschermen. Wat zijn die natuurlijke rechten dan? Als we er van uitgaan dat elk individu gelijkwaardig is, moeten de rechten voor iedereen dezelfde zijn.

Onschendbaarheid van de persoon, eigendom, resultaat van inspanning, allen zijn ze ontegensprekelijk onvervreemdbare rechten en moeten ze worden beschermd. Een recht om andermans goed te krijgen, om te profiteren van andermans inspanningen, kan uiteraard nooit bestaan in een systeem waar iedereen gelijkwaardig is.

Een duidelijke schending van rechten is bijvoorbeeld bedrog. Schoenen waarin gevaarlijke stoffen in zijn verwerkt kunnen bezwaarlijk gezien worden als deel van de afspraak die een consument met de verkoper sluit. Het moet dan ook wel echt om bedrog gaan, natuurlijk. De oude Romeinse regel “caveat emptor” (de koper moet op zijn tellen passen) moet de eerste garantie zijn om bedrog te vermijden, pas als de koper echt zorgvuldig was, mag de verkoper worden aangepakt.

Een garantie dat een dergelijke, efficiënte, regulering, echt tot stand komt, is een regulator op een zo gedecentraliseerd mogelijk niveau. Een gecentraliseerde regulering, zoals die nu in de EU bestaat, zorgt ervoor dat gebreken zoals regulering op maat van belangengroepen zoveel schadelijker worden. Zonder Europese Unie zou een gezamenlijke regulering bovendien enkel tot stand komen als het echt nodig is, en niet zoals nu, te pas en te onpas. Ook de lidstaten zouden veel sneller economisch afgestraft worden. Er zou meer vrijhandel zijn, en het openzetten van markten zou ook veel geleidelijker aan gebeurd zijn, want niet overal in Europa tegelijk in één klap. De schoenenfabrikanten gaan dus inderdaad best betogen tegen de Unie, maar dan wel om andere redenen.

The crash of the euro

In its recent issue, The Economist reports about the troubles that the euro is suffering from. Mentioned are the facts that the “Stability and Growth Pact” has been seriously weakened in march 2005, that Portugal has announced that its budget deficit will top 6.8% of GDP this year (more than twice the 3% limit of the Pact) and that the ECB is finally obeying politicians that since the introduction of the euro are insisting on lower interest rates.

The problem with the Stability and Growth Pact was that it imposed the same rules to balance the budget to countries with a high government debt, such as Belgium and Italy, and countries as the Netherlands, that didn’t spoil that much money in the past. Everyone knows that an unbalanced budget is far more damaging in Belgium than in the Netherlands, but as the EU doesn’t really have the legitimacy of a government, it can’t treat countries unequal.

In 1993, with the Treaty of Maastricht, a monetary union was agreed on. This meant that the strong German D-Mark had to disappear. France was tired of having to devaluate its own currency, because it had printed to much money, and spended to much. In exchange for the German unification (a bad thing), the French got a monetary Union.

The Germans needed to have something to make sure that the common currency would be strong. Therefore, stringent rules were agreed on, but of course everybody knew that to bring government debt below 60 % would never happen fast in countries as Belgium, where the debt was 100 % of gdp. In 1997, this was already clear, so then the “Stability and Growth Pact” was agreed on, and this relaxed the rules.

In the end, every country that wanted could enter. Belgium, despite its high government debt. France, because it was its idea. Greece, because there was – proved – corruption.

In several countries the introduction of the euro was a big scale – robbing operation by the government. In the Netherlands and in Italy, for example, the exchange rate has been admitted not to be correct, so people didn’t get enough euros from their government in exhange for their guldens and liras.

In 2001, Ireland, then being the best growing economy in the world, after China, got a reprimand from the European Commission for not obeying to the Pact, as Ireland was planning to disrespect the Pact slightly. When in 2003, France and Germany, did the same, they of course didn’t got a reprimand, which proves the Union is not governed by law, but by power. As a consequence, the Stability Pact was more or less given up.

Monetary expert Paul De Grauwe was always against the Pact, and doesn’t mind that it is been given up. He says, as is generally accepted, that you can not have a monetary union, without having a political union, that can discriminate among countries. No euro without a political Union.

What problem does that pose now, considering the no-votes in France and the Netherlands, founding EU-members? These no-votes caused serious damage to the idea of a political Union (with reason).

The consequence will be that the EU can not refrain memberstates from making high deficits. Only the fact that the creditworthiness of countries is downgraded by rating agencies will refrain them, but that won’t be enough. The euro will become a weaker, more uncertain, currency.

The euro has had some positive consequences, such as the saving of conversion costs, but especially the stringent monetary policy of the ECB, that didn’t listen to politicians, always looking for short term benefits, asking it to lower interest rates.

In the US, the Federal Reserve can already be said being nothing more than a tool for the executive, creating bubbles and a debt-thriving economy. The dollar has seriously weakend and the Americans are living on the merits of the past, when the dollar was strong. The OPEC is already considering to change the reckoning of oil barrel prices in the Chinese currency, the “Renminbi”.

When in Europe, politicians don’t want to cut expenses, the pressure on the ECB will become bigger, and the ECB will have to lower the interest rates. The report of The Economist says this point has been reached. The consequence of that will be an even weaker euro, being a tool for politicians to rob their citizens through inflation.

Inflation is even worse than taxes, as it not only extracts value from the citizens to the government, it moreover makes the value of money uncertain.

There have been signals that the probable new German Chanchellor, Angela Merkel, will blame the euro for Europe’s problems. There have been reports of meetings in Germany to investigate how to withdraw from the euro. Let us hope this will come true.

Wat nu?

Het lijkt er meer en meer op dat de Europese Unie lijkt door te hebben dat ze niet zo geliefd is. Meer en meer stemmen gaan ook op dat voortgaan met de referenda de Unie alleen maar nog meer kan doen verliezen. Ook in Polen is nu al een meerderheid van 60% tegen de “Grondwet”, en dit in een land dat veel subsidies uit de Europese vetpotten haalt.

De Europese top van 16 juni komt dichterbij, en in de tussentijd heeft Blair het referendum “uitgesteld”, en lijkt hij zeker niet bereid om de Britse korting op te geven in de budgetbesprekingen.

Zelfs in de Benelux, het hart van de Europese samenwerking, is een breuk ontstaan, na de uitlatingen van Karel De Gucht, trouwens ook door de Nederlandse regering aangegrepen om de aandacht af te leiden van haar eigen nederlaag. De Benelux was ooit de grote voortrekker van de Europese integratie, om de grote ruziemakers Frankrijk en Duitsland onder een supranationaal gezag te plaatsen dat hen kalm moet houden en de kleine landen inspraak geeft. Het moge duidelijk zijn dat deze doelstelling gefaald heeft. De Unie wordt gedomineerd door de grote landen, en is een instrument om de sowieso al beperkte soevereiniteit van kleine landen nog meer in te perken, eerder dan om die te vrijwaren.

Wordt er op 16 juni beslist om heronderhandelingen te openen? Worden de referenda afgeblazen? Veel doet het er niet toe. De Europese Unie lijkt eerder vastberaden te zijn om, de ogen sluitend, op volle koers vooruit te gaan, en gewoon de centralisatie voort te zetten zoals ze het altijd al gedaan heeft: zo ver gaan als wordt toegelaten.

De Grondwet wordt nu al uitgevoerd in de feiten. En het gaat daarbij niet om een onbelangrijk detail. Het gaat om de oprichting van een ruimteagentschap. De Unie heeft geen enkele bevoegdheid hiervoor, en zou dus geen euro mogen uitgeven hieraan. De kost bedraagt niettemin evenveel als de grootte van de bekende Britse korting.

Vandaag verklaart de nieuwe Franse Eerste Minister De Villepin dat hij nog meer Europese centralisering wil: een eengemaakt economisch beleid en geharmoniseerde belastingen. Ongetwijfeld goed voor nog meer ruzie in het Europese huishouden, aangezien het de Britten zijn die het voorzitterschap opnemen vanaf juli.

De legitimiteit van de Unie heeft een ferme knauw gekregen, en zal de Unie ongetwijfeld afremmen. Echte verandering zal er echter pas komen wanneer in één van de 25 lidstaten een regering aantreedt die de Unie wil verlaten. De Unie moet er zich bewust van zijn dat tot nog toe de eurokritische stem nauwelijks te horen was bij mainstreampartijen, maar dit kan heel snel veranderen.

Een uittreden van een lidstaat, bijvoorbeeld Groot-Brittanië, is de enige echte garantie om de Europese Unie tot matigheid aan te manen. Groot-Brittanië kan dan perfect handel drijven met de Unie, zonder aan haar supranationale bevoegdheid te zijn ondergeschikt. De verbeterde concurrentiepositie van Groot-Brittanië zal bovendien dan een nog grotere druk zetten op de buurlanden die onder de starre regelgeving van de Unie zuchten. De drang om eruit te stappen zal ook daar dan groter worden.

Het inzicht dat de supranationale dwangmacht van de Europese Unie helemaal overbodig is, wordt nog het best uitgedrukt door Jean-Luc Dehaene, vandaag in De Standaard:

“De regeringen zeggen veel te vaak dat de onpopulaire maatregelen door Europa opgelegd worden. Ik ben daar mee schuldig aan. Toen wij de openbare financiën saneerden is dat ook gebeurd, al wisten we zeer goed dat de saneringen ook zonder de vraag van Europa moesten gebeuren. Zoals de kandidaat-lidstaten perfect wisten dat ze de hervormingen die nodig waren om toe te treden, ook hadden moeten doen zonder dat ze lid werden van de Unie. De samenleving is in volle verandering, van een industriële naar een informatiemaatschappij.”

Hoe kan het nog duidelijker worden gezegd dat de liberaliseringen en hervormingen evengoed door de lidstaten zelf zouden zijn gedaan, onder druk van de internationale concurrentie?

--> Over het slinks uitvoeren van de Europese Grondwet:
http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/no-no-no.html/

The beginning of the end?

Important news. According to the Daily Telegraph, Blair “has given up Europe as an issue worth fighting for", or so say "senior allies of the prime minister".

In the discussion on the EC budget, he doesn’t want to question the rebate Britain gets since Thatcher negiotated this in 1984.

Blair doesn’t want that the other memberstates, who still doesn’t understand that the citizens of Europe have buried the centralisation project, force him to organise a referendum in the UK, as a referendum can only make Blair ridiculous.

The euro, 3 years ago seen by Blair as the future for Britain, is coming under fire. In the Netherlands, Germany, Italy and France, voices are heard in favour of returning to the old national currencies. Even in Belgium, the newspaper “Het Nieuwsblad” reports that one on three Belgians want to return to the Belgian franc. Not surprising, as one can not have a unified currency without unified government (otherwise the Greek government can for example make huge deficits, with shifting part of the damage they cause to the other memberstates). Because the citizens of Europe stopped the European project of unified government, a unified currency won’t be possible anymore. It would be a wise thing for the European governments to be aware of that.

Blair has discovered he can only lose respect, authority and votes in Europe. Not surprisingly, as the European project is an undermining of development in Europa. Europe needs competition, not centralisation.

It is hard to underestimate the consequences of the no-votes in France and the Netherlands. The exit of Britain out of the Union might be the most important consequence, which would be an important precedent. This monday, Jack Straw might hold an important declaration in the British parliament.

See also: comment on eureferendum.blogspot.com:

http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/blair-suicide-bomber-of-europe.html/